Ścieżki w ogrodzie: materiały i aranżacja ścieżek ogrodowych

MG Projekt Pracownia Architektoniczna / Aktualizacja 11 marca 2021

Ścieżki w ogrodzie

Ścieżki w ogrodzieŚcieżki w ogrodzie mogą pełnić funkcje praktyczne, jak i estetyczne.

Z jednej strony łatwo się nimi przemieszczać, ale równocześnie doskonale porządkują przestrzeń ogrodową czasami wręcz zmieniając jej proporcje oraz po prostu ją zdobiąc.

Sprawdźmy, jak wytyczyć ścieżki i jakie materiały do tego zastosować.

Dlaczego w ogrodzie potrzebne są ścieżki?

Dlaczego w ogrodzie potrzebne są ścieżki?
Dlaczego w ogrodzie potrzebne są ścieżki?

W projektach ogrodów od zawsze to drogi i ścieżki stanowiły jeden z najważniejszych elementów.

To się nie zmieniło do dzisiaj, a odpowiednie rozplanowanie oraz dobranie materiału ma znaczenie w kontekście ostatecznej formy.

Ścieżki przede wszystkim wyznaczają kierunki poruszania się w przestrzeni ogrodowej i sprawiają, że unikamy deptania roślin.

Jednocześnie nie potykamy się o wystające korzenie lub kamienie ukryte w roślinności, a także nie ślizgamy się na błocie.

Praktyczne zastosowania ścieżek są na pewno wyjątkowo istotne, ale warto też podkreślić ich rolę w kreowaniu estetyki, stylu i formy ogrodu.

Właśnie wzdłuż nich koncentrują się kompozycje roślinne, więc przy wytyczaniu dróżek w ogrodzie nie można zdać się na przypadek.

Nieumiejętnie zaprojektowane ścieżki wprowadzają chaos i zamiast upiększyć przestrzeń ogrodu obniżają jego walory estetyczne.

Znaczenie ma nie tylko kształt i wielkość, ale także materiał wykonania.

Przy ich wytyczaniu należy kierować się swoistym umiarem i przydaje się zmysł aranżacyjny.

Ścieżki mogą być proste, mogą mieć formy geometryczne, bardzo harmonijny przebieg albo dość wymyślne linie.

Jednak zawsze należy pamiętać o ich funkcjonalności i nie ulegać za bardzo swojej fantazji, aby nie przedobrzyć.

Łatwo przecież doprowadzić do pojawienia się kompletnie bezużytecznych elementów ogrodu.

Co więcej, źle dobrany materiał może skutkować, że zakłócone zostaną proporcje ogrodu.

Wbrew pozorom nie trzeba też wysokich nakładów finansowych, aby ścieżki w ogrodzie prezentowały się dobrze.

Ważne, aby pasowały do stylu otoczenia i były odpowiednio ułożone.

Ich ukształtowanie zaś zależy od przeznaczenia i pełnionej funkcji.

W związku z tym mamy trakty wejściowe, ale i te prowadzące do rabat warzywnych, kwiatowych czy miejsca wypoczynku albo takie, które prowadzą przez całą szerokość i długość ogrodu.

Wykonanie ogrodowych ścieżek

Wykonanie ogrodowych ścieżek
Wykonanie ogrodowych ścieżek

Wykonywanie nawierzchni ścieżek dostosowuje się do określonego rodzaju wykorzystanych materiałów, jednak ogólne zasady są niezmienne bez względu na materiał.

Teren musi zostać dobrze przygotowany, a pierwszym krokiem jest zastanowienie się nad tym, jakie ścieżki chcemy mieć w ogrodzie, ile i w jakiej formie.

W razie jakichkolwiek wątpliwości, warto zwrócić się o pomoc do projektanta krajobrazu.

Krok 1 – zaplanowanie ścieżek w ogrodzie

Wytyczenie ścieżek powinno się zaczynać od starannego przygotowania planu.

Układ traktów w ogrodzie musi uwzględniać nie tylko potrzeby domowników, ale również lokalne uwarunkowania.

Zbyt mała ilość ograniczy ich funkcjonalność, jednak nie można też przesadzić.

Trzeba pamiętać, że im więcej ścieżek, tym mniej trawiastego podłoża.

Wielkość

Bardzo ważne jest, aby wielkość ścieżek została dobrze dopasowana do powierzchni ogrodu.

Jeżeli ogród ma mniej niż 10 arów, to zarówno ilość, jak i szerokość traktów nie może być za duża.

Uniwersalne wyliczenia pomagają – w przypadku poruszania się po ścieżkach dwóch osób potrzeba szerokości 120-150 cm, ale przy jednej osobie szerokość ścieżek może być dwa razy mniejsza.

Obsadzenia

Kolejna kwestia, na którą należy zwrócić uwagę przy planowaniu ścieżek, to wybór roślin sadzonych dookoła nich.

Krzewy ozdobne o bardzo silnym wzroście, które mają tendencję do pokroju rozłożystego niezbyt się nadają, ponieważ szybko zaczną zakrywać drogę i utrudniają przejście.

Trzeba jednak podkreślić, że w ogrodach naturalistycznych doskonale wyglądają dróżki wtopione w krajobraz – warto wtedy zdecydować się na rośliny, którym nie szkodzi deptanie, jak:

  • tojeść rozesłana,
  • rogownica kutnerowata,
  • karmnik ościsty.

Ten ostatni gatunek może nawet zastępować trawę.

Nie zaleca się zaś roślin z kolcami, o które łatwo się zahaczyć.

Z kolei bliskość drzew może skutkować naruszeniem nawierzchni dróżki – tak się dzieje z powodu rozrośniętego systemu korzeniowego.

Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku drzew o płytkim systemie korzeniowym.

Kształt

W regularnych i symetrycznych ogrodach, w tym także w ogrodach minimalistycznych, ładnie się prezentują dróżki proste.

Wodze fantazji można zaś puścić w ogrodach naturalistycznych czy rustykalnych.

Trzeba unikać ostrych zmian kierunków, ale łagodne łuki i zmienna szerokość będzie naprawdę dobrze wyglądać.

Co ważne, odpowiednim kształtem ścieżek można trochę oszukać wzrok.

Jeżeli działka jest zbyt długa, to wyłożenie ścieżek poprzecznymi i wąskimi elementami optycznie ją skróci.

Analogicznie podłużne rzędy od razu prowadzą oczy w głąb ogrodu.

Proste linie nie tylko wydłużają ogród, ale też bardzo dynamizują przestrzeń.

Z kolei desenie koliste i łukowate skracają optycznie przestrzeń i wprowadzają lekko melancholijną atmosferę.

Optyczne powiększenie można również uzyskać poprzez zastosowanie do wyłożenia ścieżek materiałów o zaokrąglonych krawędziach i odbijających światło.

Szczególnie w ciemniejszych zakamarkach ogrodu warto taki zabieg zastosować.

Znaczenie mają też desenie.

Delikatne i jasne zawsze dają efekt wizualnego powiększenia w przeciwieństwie do dużych.

W małych ogrodach warto więc wykorzystać na ścieżkach większe wzory, które optycznie przybliżą granice i dzięki temu przestrzeń stanie się mniejsza.

To nie wszystko, bo nawet kolorystyka jest istotna.

Mocna żółć czy czerwień skraca dystans, natomiast barwy chłodne nadają kompozycjom ogrodowym przestrzenności.

W niewielkim ogrodzie lepiej więc będzie wyglądać ścieżka w delikatnych kolorach, a już szczególnie na jego obrzeżu.

Fantastycznie na wyobraźnię działają dróżki donikąd, które znikają za drzewem albo kilka schodków prowadzących w górę.

Na działkach mających wygląd długich i wąskich prostokątów warto poprowadzić ścieżkę po skosie, co pozwoli odciąć z pola widzenia tylną granicę.

Iluzję szerszego ogrodu można wzmocnić wykładając taką ścieżkę coraz mniejszymi elementami albo poprzez stopniowe jej zwężanie.

Krok 2 – wytyczenie ścieżek i zdjęcie humusu

Nie wolno wykonywać ścieżek bezpośrednio na ziemi, ale nawierzchnię należy odpowiednio przygotować i dopiero później układać wybrany materiał.

Podłoże powinno zostać dobrze utwardzone i mieć przepuszczalność gwarantującą, że po deszczu nie będą się tworzyły kałuże.

Przebieg ścieżki wytycza się łatwo za pomocą sznurka rozpiętego na palikach, a następnie zdejmuje się wierzchnią warstwę ziemi, czyli tak zwany humus.

Warto pamiętać, aby zachować równą wysokość sznurka.

Głębokość takiego wykopu zależy od ilości oraz grubości warstw koniecznych pod konkretnymi częściami nawierzchni.

W przypadku krótkiej ścieżki wystarczy łopata, ale przy dużych ogrodach może zajść konieczność wypożyczenia minikoparki, co w dużym stopniu ułatwi pracę.

Wykop pod ścieżkę w ogrodzie powinien mieć co najmniej 30-35 cm głębokości, ale w regionach górskich zaleca się wykop nawet na 60-90 cm.

Bardzo ważne, aby podłoże miało odpowiednią nośność i nie opadało, dlatego konieczne będzie jego staranne ubicie.

Najłatwiej i najszybciej wykonać to za pomocą zagęszczarki.

Nie trzeba jej kupować – w wielu miejscach działają wypożyczalnie sprzętu budowlanego, a koszt wynajmu zagęszczarki czy minikoparki nie jest wysoki.

Wykorzystanie tych maszyn pozwoli oszczędzić czas i siły. Dobrze zagęszczone podłoże będzie stabilne.

W przypadku niektórych materiałów, np. kostki brukowej, warto ułożyć obrzeża ograniczające ścieżkę z obu stron.

To nie tylko zapewni większą estetykę, ale również lepszą stabilność i nośność.

Obrzeża zaleca się osadzać na fundamencie betonowym o grubości 10-20 cm, który opiera się na podsypce z tłucznia.

Poszczególne elementy dobija się młotkiem gumowym, aby ich koniec był równy z rozpiętym sznurkiem.

Beton wylewa się i formuje, aby obrzeże zostało w nim osadzone mniej więcej do 1/3 swojej wysokości.

Krok 3 – wykonanie podsypki

Podsypka stanowi warstwę nośną, dzięki której może swobodnie przesiąkać woda opadowa, ale bez naruszenia stabilności podłoża.

Na podsypkę nadaje się żwir, tłuczeń lub jakieś grube kruszywo o uziarnieniu do 32 mm, a ponadto konieczna jest warstwa piasku.

Na dnie przygotowane wykopu daje się warstwę 10-30 cm żwiru lub tłucznia, którą dokładnie rozprowadza się grabiami i zagęszcza zagęszczarką płytową.

Bardzo ważne, aby zadbać o niewielki spadek na oba boki, co umożliwi odpływ wody.

Spadek powinien wynosić 2-3%.

Na warstwę tłucznia wykłada się piasek – warstwa ta powinna mieć około 5 cm (przy nawierzchniach przepuszczalnych może być trochę mniej).

Aby grubość tej warstwy była odpowiednia, warto zastosować metalowe prowadnice do ściągania podsypki, które wpuszcza się w podłoże.

Na ułożonych dwóch prowadnicach kładzie się aluminiową bądź drewnianą listwę do ściągania.

Ważne, żeby pamiętać o powtórnym zagęszczaniu powierzchni bruku, co zmniejszy grubość o około 1 cm.

Na przygotowaną podsypkę nie należy też wchodzić.

Krok 4 – układanie nawierzchni

Ten etap jest dość podobny bez względu na materiał.

Kiedy warstwa podsypki jest gotowa, to można układać wcześniej wybrane elementy nawierzchni.

Drobnowymiarowe elementy należy układać bardzo ściśle, dobijać gumowym młotkiem, a szpary wypełnić dokładnie piaskiem.

Nieważne, czy będzie to kostka brukowa czy też równo docięte kawałki drewna – jeden element koło drugiego i delikatne dobijanie młotkiem gumowym.

Na koniec ostateczna stabilizacja ścieżki za pomocą płukanego piasku, którym wypełnia się wszelkie szczeliny.

Materiał ten kilka razy należy rozprowadzać na ścieżce i wmiatać w szczeliny oraz zmiatać z powierzchni.

Pracę najczęściej trzeba powtarzać, ponieważ deszcz może piasek wymywać. Warto zaznaczyć, że piasek kwarcowy daje białe spoiny, natomiast piasek bazaltowy tworzy spoiny czarne.

Materiał na ścieżki w ogrodzie

Materiał na ścieżki w ogrodzie
Materiał na ścieżki w ogrodzie

Możliwości jest tak naprawdę wiele, a dużo zależy od tego, w jakim stylu chcemy mieć urządzony ogród.

Znaczenie ma również kwestia trwałości.

Warto sobie uświadomić, że zdecydowanie łatwiej utrzymać w czystości ścieżki o twardej nawierzchni, które zarazem charakteryzują się dużą wytrzymałością i trwałością.

Z kolei dróżki ziemne, tłuczniowe czy żwirowe szybko zarastają chwastami i dość łatwo się niszczą.

Wybór materiałów jest duży, ale przykładowo nawierzchnia kamienna niezbyt dobrze będzie się komponować z powierzchniami ceglanymi.

Kamień doskonale zaś komponuje się z drewnem.

To są takie detale, o których nie wolno zapominać.

Prostą metodą na ścieżkę jest wyłożenie płyt chodnikowych z betonu w określonych odstępach pomiędzy poszczególnymi elementami – najczęściej będzie to 50-60 cm.

W takiej sytuacji wystarczy tylko wyciąć płaty darni z trawnika o wielkości płyt, podsypać piaskiem na kilka centymetrów i wpasować płyty.

Jednak sposobów jest zdecydowanie więcej.

Sprawdźmy więc, jakie materiały nadają się na elegancką ścieżkę w ogrodzie.

Trawa

Trawiaste alejki bardzo ładnie się prezentują i są wyjątkowo bezpiecznym rozwiązaniem w przypadku biegających małych dzieci.

Nawet, jak się przewrócą, to na pewno nie zrobią sobie dużej krzywdy.

Opcje są dwie – można trawę wysiać albo skorzystać z darni rolkowej.

W obu przypadkach konieczne jest przygotowanie podłoża.

Grunt należy dokładnie przekopać i usunąć chwasty, a następnie starannie wyrównać i solidnie ubić – najlepszy będzie do tego specjalny wał.

Wtedy można wysiać trawę (ważne, aby wybrać odpowiedni gatunek odporny na deptanie) albo położyć darń z rolki i podlać.

Ścieżkę trawiastą najlepiej oddzielić od rabat krawężnikiem z drewnianych bali – można nawet kupić gotowe.

Ścieżki ogrodowe z kory

Kora
Kora

To bardzo naturalny i ekologiczny sposób na ścieżki, wprost idealny w przypadku ogrodów leśnych i z roślinami lubiącymi kwaśne podłoże.

Nie ma też problemów z wykonaniem takiej dróżki – wystarczy zrobić lekki wykop, na jego dno wysypać około 15 cm piasku, a następnie 10 cm warstwy kory.

Warto dodać, że kora będzie się rozkładać i tym samym wzbogacać rosnące obok rośliny w cenne składniki odżywcze.

Trzeba przy tym pamiętać, aby co roku warstwę kory uzupełniać.

Ścieżki ogrodowe ze żwiru lub tłucznia

Ścieżki ogrodowe ze żwiru lub tłucznia
Ścieżki ogrodowe ze żwiru lub tłucznia

To bardzo uniwersalny materiał, który sprawdzi się zarówno na małych działkach, jak i w eleganckich ogrodach.

Ten sypki materiał często stosuje się w ogrodach, ponieważ jest tani i daje dość ciekawy efekt wizualny.

Ścieżki żwirowe prezentują się naturalnie, są łatwe do zrobienia, ale też trudne w konserwacji.

Kiedy zarosną chwastami i będą przerzedzone w wielu miejscach, to całkowicie tracą swój urok.

Dlatego zaleca się solidne przygotowanie podłoża, a przede wszystkim dobre utwardzenie, aby drobne kamienie nie zapadały się w ziemię.

Konieczne jest zastosowanie podbudowy z grubszego żwiru lub tłucznia.

Taką warstwę o grubości około 15 cm należy wyrównać i dobrze ubić, a następnie przykryć geowłókniną.

Na nią daje się mieszankę piasku i żwiru (około 7 cm), dopiero wtedy wysypuje się warstwę właściwą żwiru albo tłucznia, która powinna mieć 3-4 cm.

Warto również ścieżkę ograniczyć krawężnikiem, aby kamyki nie rozsypywały się na rabaty.

Otoczaki

Dróżka z kamieni polnych nadaje się szczególnie do ogrodów w stylu wiejskim.

Charakteryzuje się trwałością i w zasadzie nie wymaga pielęgnacji.

Jedyny problem jest po deszczu, ponieważ otoczaki stają się dość śliskie.

Teren pod ścieżkę z otoczaków przygotowuje się podobnie, jak w przypadku innych materiałów, jednak podsypka powinna być zrobiona z piasku zmieszanego z cementem i mieć grubość co najmniej 4 cm.

W tak przygotowaną podsypkę wbija się kamienie – bardziej płaską stroną do góry.

Proporcje piasku i cementu należy dopasować do potrzeb, na ile mocno mają być ze sobą związane otoczaki.

Drewno

Ścieżki wykonane z elementów drewnianych idealnie sprawdzą się nie tylko w ogrodach naturalistycznych i rustykalnych, ale także w nowoczesnych.

Można wykorzystać plastry drewna czy ociosane klocki.

Bardzo ważne jest, aby drewno solidnie zaimpregnować preparatem w pełni bezpiecznym dla środowiska – inaczej najładniejsza alejka szybko straci urok.

Drewno sprzedawane na bruk prawdopodobnie zostało wcześniej zaimpregnowane, ale warto to sprawdzić.

Można też pociąć powalone konary i wtedy samodzielnie zaimpregnować pod ciśnieniem.

Najbardziej trwała będzie dębina i akacja, znacznie gorzej radzi sobie drewno sosnowe i świerkowe.

Ścieżki drewniane niekoniecznie są dobrym wyborem w miejscach zacienionych, ponieważ drewno będzie szybko chłonąć i zatrzymywać wilgoć.

W efekcie dojdzie do korozji biologicznej.

Ponadto mokre drewno staje się śliskie.

Dlatego alejki z drewna najbardziej się sprawdzają w słonecznych miejscach i w przepuszczalnym gruncie.

Sprzedawany bruk drewniany ma średnicę 10-30 cm oraz wysokość 15-25 cm.

Nie jest to tanie rozwiązanie, na pewno korzystniejszy cenowo będzie zakup drewna w leśnictwie i pocięcie na klocki.

Drewnianych elementów nie należy układać na styk. Drewno zmienia swoją objętość pod wpływem wilgoci, więc mogłoby dojść do jego wypaczenia.

Oczywiście wcześniej trzeba przygotować podłoże.

Wolne przestrzenie pomiędzy drewnem wypełnia się drobnym piaskiem.

Kamień

To kolejny naturalny, a zarazem wyjątkowo szlachetny materiał.

Kamień pasuje praktycznie do każdego otoczenia i można go łączyć z wieloma innymi materiałami.

Często wykorzystuje się kostkę granitową w odcieniach szarości i rudości.

To dobry wybór, ponieważ granit wykazuje świetną trwałość i wytrzymałość na zmienne czynniki atmosferyczne.

Niestraszna mu wilgoć ani mróz.

Jest bardzo twardy i nie wymaga impregnacji.

Podobne walory mają inne odmiany kamieni.

Ciekawie się prezentuje czarny bazalt, ciemnoszary sjenit bądź szaro-czerwono-brązowy porfir.

Elementy z granitu i bazaltu powinny mieć zmatowioną powierzchnię, aby ścieżki nie były śliskie po deszczu.

Najczęściej dostępne są elementy kamienne w formie kostki brukowej o długości boków 4 cm, ale w ogrodzie wyjątkowo pięknie wyglądają nieregularne płyty kamienne, które można obsadzać trawą albo płożącymi się roślinami np. macierzanką piaskową czy karmnikiem ościstym.

Kamienne płyty zazwyczaj wykonane są z piaskowca o porowatej strukturze.

Warto pamiętać, że piaskowiec nie jest tak trwały, jak inne rodzaje kamienia.

Wymaga więc impregnacji – w innym przypadku będzie się szybko brudził, wchłaniał wodę, porastał glonami i pękał pod wpływem mrozu.

Nieoszlifowane płyt piaskowca pozwalają na bardzo swobodną kompozycję, tym bardziej że mają różne grubości i kształty.

Doskonale się sprawdzają kawałki o grubości powyżej 5 cm.

Szerokość płyt może dochodzić nawet do 40 cm.

Podłoże przygotowuje się, jak dla innych materiałów, a luki pomiędzy płytami wypełnia się drobnym żwirem, ziemią wymieszaną z trawą lub zaprawą cementową.

Klinkier

Klinkier to trwały i solidny materiał, który ma dużą wytrzymałość na nacisk.

Doskonale się jednak sprawdza nie tylko na podjeździe, ale i na alejki ogrodowe.

Jeżeli zostanie zaimpregnowany, to będzie w doskonałym stanie przez wiele lat – nie zmieni swojego koloru, nie będzie się kruszyć, nie porośnie mchem, nie będzie się ścierać i nie wchłonie brudu.

Tradycyjna cegła klinkierowa o rdzawej barwie fantastycznie komponuje się z roślinnością.

Można też wykorzystać elementy postarzane bądź formowane ręcznie o naturalnych przebarwieniach i nierównej powierzchni.

Klinkier pasuje szczególnie do ogrodów naturalistycznych, rustykalnych i romantycznych.

Bruk klinkierowy ma zazwyczaj grubość 4-5 cm i kształt kostki 5 x 5 cm albo cegły 20 x 10 cm.

Ścieżkę ceglaną układa się najczęściej w jodełkę lub cegiełkę, ale można zastosować także inne wzory.

Warto pamiętać, aby klinkier dobrze docisnąć do wcześniej przygotowanego podłoża, a szczeliny wypełnić piaskiem.

W wersji oszczędnej wykorzystuje się zwykłą cegłę, ale to rozwiązanie nie jest trwałe – cegła dość szybko zaczyna się kruszyć.

Beton

Ścieżka w ogrodzie z betonowych płyt ażurowych
Ścieżka w ogrodzie z betonowych płyt ażurowych

Beton jest chętnie stosowany ze względu na niską cenę, a także rozmaitość kształtów i wielkości.

Można też wybrać różnorodne wykończenia powierzchni oraz kolorystykę, a tym samym łatwo dopasować elementy betonowe do ogrodu utrzymanego zarówno w stylu tradycyjnym, jak i nowoczesnym.

Do wyboru są płyty betonowe lub kostka.

Niektóre płyty z betonu doskonale imitują materiały naturalne, a zwłaszcza kamień.

Beton wykazuje dobrą odporność na działanie wilgoci i zmiennych temperatur, ale warto jeszcze zwiększyć jego trwałość poprzez impregnację.

W ten sposób nie tylko woda, ale i brud nie będzie wnikać w głąb struktury tego materiału.

Zaleca się również ostrożność podczas odśnieżania ścieżek betonowych – skuwanie lodu ostrym narzędziem może uszkodzić zewnętrzną warstwę betonu.

Ciekawym pomysłem będzie wykorzystanie betonowych desek imitujących drewno o grubości 4 cm oraz wymiarach 20 x 40 cm bądź 20 x 60 cm.

To dobra alternatywa dla podkładów kolejowych, po które często sięgają właściciele ogrodów.

Warto sobie uświadomić, że podkłady kolejowa są toksyczne.

Deski z betonu nie tylko nie trują, ale jednocześnie wykazują dużo większą odporność na czynniki atmosferyczne.

Dostępne są również betonowe elementy przypominające plaster uciętego w poprzek pnia.

Pozwala to na wyjątkowo efektowne kompozycje z trawnikiem albo ścieżką wysypaną jednocześnie kruszywem.

Można również wybrać ażurowe płyty typu meba, którymi zwykle utwardza się parkingi.

Jednak obsianie ich trawą sprawia, że naprawdę dobrze prezentują się w ogrodzie.

Ponadto przepuszczają deszczówkę do gruntu, więc nie tworzą się kałuże.

To rozwiązanie sprawdza się w przypadku dużych powierzchni.

Oświetlenie ścieżek

Ogród tonący w ciemnościach traci swój urok.

Co więcej, trudno dotrzeć do oddalonych części, kiedy zmrok zapada.

Dlatego warto zadbać o dobre oświetlenie ogrodu przynajmniej głównych alejek.

Zyska na tym estetyka i bezpieczeństwo miejsca.

Światło należy kierować na nawierzchnię ścieżek i jednocześnie dobrze je osłaniać od góry, aby po prostu nie oślepiało.

Doskonale się sprawdzają lampy wpuszczane w grunt albo niskie słupki.

Te drugie to bardzo klasyczne rozwiązanie, które sprawdza się w większości ogrodów.

Trzeba jedynie pamiętać, aby dopasować wysokość słupka do długości ścieżki. Z kolei lampy wpuszczane w grunt tworzą wspaniały efekt punktów świetlnych wyznaczających bieg alejki.

Ciekawym rozwiązaniem są także podświetlane donice oraz świetlne formy geometryczne, jak ławki czy stoliki.

Na ścieżkach fantastycznie prezentują się moduły LED w formie kamieni podświetlanych od środka albo kamienie fluorescencyjne.

Sprawdzają się nawet płaskie oprawy oświetleniowe umieszczone w otworach wydrążonych z elementach drewnianych ścieżki.

Przy wyborze rodzaju osiedlenia należy wziąć pod uwagę kilka kwestii.

Przede wszystkim warto zachować umiar i nie przesadzać z ilością punktów świetlnych.

W końcu ogród nie jest, a w zasadzie nie powinien być, rozświetloną galaktyką.

Druga rzecz to trwałość materiałów zastosowanych do opraw.

Najlepiej sprawdzają się oprawy ze stali nierdzewnej oraz aluminium.

Trzecia kwestia dotyczy stopnia ochrony IP – a więc ochrony przed kurzem i pyłem, a także przed wodą.

Minimum to będzie IP 44, ale zaleca się oprawy o IP 66.

W ogrodzie warto korzystać z energooszczędnego oświetlenia LED, aczkolwiek dobrze też wziąć pod uwagę lampy zasilane energią słoneczną.

Komentarz